thumb|200px|Marduk Religia babilońska – system wierzeń mieszkańców Babilonii. Religia babilońska sięgała swoim rodowodem wierzeń okresu sumeryjskiego, wzbogaconych o elementy koczowników semickich, którzy na początku drugiego tysiąclecia p.n.e. przyczynili się do powstania w południowo-zachodniej Mezopotamii scentralizowanego państwa ze stolicą w Babilonie. W ciągu okresów rozwoju i upadków państwa religia babilońska ewoluowała z wierzeń prymitywnych, których głównym elementem był kult płodności, do religii rangi państwowej. Charakteryzowała się politeizmem. Naczelnym bóstwem narodowego panteonu babilońskiego od drugiej połowy pierwszego tysiąclecia p.n.e. był Marduk. Wierzenia Babilończyków oddziaływały na ościenne organizmy państwowe.
Źródła do badań Większość materiałów do badań nad religią babilońską stanowią teksty, zapisane pismem klinowym, odnalezione podczas wykopalisk archeologicznych, zapoczątkowanych w XIX wieku. Należą do nich eposy, mity i legendy, zaklęcia i wróżby, hymny i modlitwy, egzorcyzmy, opisy rytuałów i wykazy bóstw. Ponadto zachowały się wzmianki w źródłach klasycznych, jak na przykład, fragmenty dzieł w języku greckim kapłana babilońskiego Berossosa z przełomu IV i III wieku p.n.e.