Węgierskie adaptery znalazły swoje zastosowanie także przy zbiorze kolb kukurydzy sieczkarniami samojezdnymi. Około roku 1979 do współpracy z przystawkami FKA-401 i FKA-451 przystosowano specjalny model sieczkarni - Z325, a po modernizacji układu zawieszania mogły z nią również współpracować później produkowane sieczkarnie Z340 oraz maszyny z serii Z350. Konstrukcja przystawek umożliwiała skuteczne obrywanie kolb kukurydzy i dalszy ich transport do bębna sieczkarni bez nadmiaru niepożądanej masy z roślin (liści i łodyg). Adaptery składały się rozdzielaczy, przenośników kolb, wałków przeciągających łodygi, listew oporowych oraz przenośnika ślimakowego. Podczas pracy maszyny, rośliny są naprowadzane przy pomocy rozdzielaczy, które równocześnie ułatwiają jej prowadzenie w łanie kukurydzy. Następnie obracające się współbieżnie wałki odrywają kolby od łodyg. Oberwane kolby są przenoszone dalej na ślimak i następnie w kierunku bębna nożowego. W odróżnieniu od kombajnów zbożowych sieczkarnia samojezdna nie posiada przenośnika pochyłego, a gardziel wlotowa jest węższa. Pozbawione kolb łodygi kukurydzy są wciągane pod przyrząd i pozostają na polu. Mogą być one zbierane sieczkarniami z przyrządami do zbioru roślin wysokich lub przyorywane jako źródło materii organicznej.