Kolejnym wydarzeniem istotnym dla popularyzacji remiksów był festiwal „Dziady. Recykling”, zorganizowany przez Leszka Kolankiewicza. Artyści stosowali remiks teatralny, będący artystyczną konfrontacją z dziełem, biografią artysty, konwencją, formą bądź tematem, którą realizowali w formie powtórzenia (w zmienionej formie) dzieła z przeszłości. mały|Eugène Bataille, La Joconde fumant la pipe, 1887
Remiks w literaturze Głównym sposobem remiksowania dzieł literackich jest technika „cut-up” opracowana przez Briona Gysina'The Paris Review Interview with William S. Burroughs’ in A Williams Burroughs Reader, ed. John Calder (London: Picador, 1982), p. 263.. Polega ona na dosłownym cięciu wydrukowanych słów i układaniu ich w nowe znaczenia. Przykładem może być powieść „The Soft Machine” (1961) autorstwa Williama Burroughsa.
Remiks w malarstwie W malarstwie również można znaleźć dzieła wykorzystujące praktykę remiksu. Mogą to być nawet jedynie niewielkie zmiany w obrazie źródłowym. Przykładami mogą być dzieła pochodne od „Mona Lisy” Leonarda da Vinci. Obrazy takie jak „L.H.O.O.Q.” Marcela Duchampa, „Autoportret jako Mona Lisa” Salvadora Dalego, czy też „La Joconde fumant la pipe” autorstwa Eugène Bataille w oczywisty sposób czerpią z dzieła renesansowego twórcy.
Zobacz też
remiks album kultura remiksu wariacje – forma muzyczna
Przypisy
Kategoria:Sztuka