Oba opisane wyżej budynki (łącznie na 850 mieszkań) były architektonicznymi nowinkami okresu, w którym powstały i po dziś dzień stanowią o wysokich walorach urbanistycznych placu. Powstanie wieżowca wiązało się z poważnym problemem o charakterze politycznym. Konstrukcja stalowa tego budynku okazała się zbyt droga jak na warunki reglamentacji stali w PRL. Konieczne było uzyskanie cesji na stal od ministra Stanisława Sroki, który oskarżył inwestorów o awanturnictwo inwestycyjne oraz samowolę budowlaną i zażądał usunięcia winnych projektu ze stanowisk. Ostatecznie, za wstawiennictwem Franciszka Frąckowiaka, przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej Miasta Poznania, zgody na kontynuowanie budowy w niezmienionej formie udzielił premier Józef Cyrankiewicz. W 2008 niższy budynek miał zostać wyremontowany z zatarciem cech oryginalnych, co wywołało protest architektów związanych z biurem Ultra Architects. Wykonali oni bezpłatnie wdrożony ostatecznie projekt remontu zgodny z ideą pierwotnąJan Węcławski (1922-1995), wystawa na ul.