Tak zaczęła się ich długoletnia współpraca, która przyniosła owoce w postaci przedstawień, takich jak „Frank V” Friedricha Dürrenmatta w warszawskim Teatrze Dramatycznym (1962), „Zabawa” i „Czarowna noc” Sławomira Mrożka w warszawskim Teatrze Współczesnym (1964) oraz „Pluskwa” Włodimira Majakowskiego w w Berlinie Zachodnim (1965) oraz w Teatrze Narodowym (1975), w trakcie przygotowania której Starowieyska zmuszona była przejąć kierownictwo prób z powodu tragicznej śmierci reżysera. Dzięki Swinarskiemu, przy okazji wspólnej pracy nad dekoracjami do „Kariery Artura Ui” Bertolta Brechta (1962), Starowieyska wprowadzona została do Teatru Współczesnego – jednej z najważniejszych ówczesnych scen w Polsce, której dyrektorem był wówczas Erwin Axer. To właśnie z tym reżyserem związała się na najbliższe 40 lat, tworząc duet niezwykle zgrany pod względem artystycznym. Razem pracowali m.in.