Portret doktora Félixa Reya (hol. Portret van dokter Félix Rey, ang. Portrait of Doctor Felix Rey) – obraz olejny (nr kat.: F 500, JH 1659) namalowany przez Vincenta van Gogha w styczniu 1889 podczas jego pobytu w miejscowości Arles.
Historia i opis Wczesnym rankiem dnia 24 grudnia 1888 do szpitala Hôtel-Dieu w Arles przywieziono rannego mężczyznę. Dyżur pełnił wówczas młody stażysta, dr Felix Rey (1867-1932), absolwent Uniwersytetu w Montpellier. Pacjentem okazał się Vincent van Gogh, który poprzedniej nocy obciął sobie brzytwą lewe ucho i zaniósł je prostytutce. W konsekwencji doznał krwotoku i halucynacji. Obcięte ucho policjant przekazał dr Reyowi, który później w wywiadzie stwierdził, iż ucho to, przechowywane w jego biurze w słoiku z alkoholem, zostało mu pewnego dnia skradzione.
Van Gogh przebywał w szpitalu od 24 grudnia 1888 do 7 stycznia 1889. Zdiagnozowano u niego poważne zaburzenia epileptyczne. Rana po obciętym uchu zagoiła się, a artysta prawdopodobnie został dobrym przyjacielem doktora Reya. Obaj razem spacerowali, dyskutując o wszystkim, w tym o historii naturalnej.