W 1990 r., po zastosowaniu serii środków oszczędnościowych, gospodarka zaczęła znacznie spowalniać. Wzrost cen konsumpcyjnych zwolnił. Utrzymywanie wysokiej nominalnej stopy procentowej, zmniejszenie podatku od zysków kapitałowych, zmniejszenie odliczeń z tytułu spłaty odsetek oraz spadająca inflacja spowodowały znaczny wzrost realnych stóp procentowych, co zatrzymało rozrost baniek spekulacyjnych. Dodatkowe problemy spowodowane były wysokimi cenami ropy po inwazji Saddama Husajna na Kuwejt i pogorszeniem sytuacji gospodarczej kluczowych partnerów handlowych, takich jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, czy Finlandia. W rezultacie pod koniec lat dziewięćdziesiątych Szwecja pogrążyła się w recesji.
W listopadzie 1992 r. nastąpił krach. Radykalne podwyższenie stóp procentowych (do astronomicznych 500%Daniel Mitchell: Hoping to Restore Growth, Voters Rebel Against Sweden’s High-TaxWelfare State. The Heritage Foundation, opublikowano 21 września 2006.) i głęboka recesja przyczyniły się do zwiększenia liczby zagrożonych kredytów, powodując bankructwo większości banków. Ogromny kryzys bankowy został powstrzymany, dopiero gdy rząd Szwecji zobowiązał się udzielić bankom wsparcia finansowego.