Oczy leżące na tacy lub w misce stały się później atrybutem świętej i w ikonografii chrześcijańskiej były ukazywane łącznie z wizerunkiem świętej.
Kolejną sceną jest próba ścięcia Łucji mieczem (prawy górny róg). Według legendy ostrze miało uderzyć w szyję ale nie odcięło głowy. Święta ma zawiązane oczy a przed nią stoi namiestnik. Poniżej, w kolejnej scenie, widzimy jak dziewczynie udzielany jest sakrament. Ksiądz w białej szacie podaje jej hostię a wokół głowy Łucji pojawiają się pierwsze promienie łaski Boga. Pomiędzy księdzem a ministrantem widoczny jest zapalona świeca w lampionie. Świeca stała się kolejnym atrybutem świętej a nawiązywała do jej imienia: po łacinie lux znaczy światło a imię oznacza ta która niesie światło.
Kolejny etap męczeńskiej śmierci widoczny jest już na pierwszym planie. Po lewej stronie przedstawione zostały dostojnicy cesarscy wraz z przewijającym się samym namiestnikiem. Ich twarze zdradzają zaskoczenie. Po prawej stronie na stosie stoi dziewczyna skazana na spalenie żywcem. Malarz przedstawił ją jako kobietę pogodzoną z losem i oddaną swojemu Panu, z namaszczeniem składająca dłonie do modlitwy. Wokół jej głowy widoczne są już wyraźnie promienie łaski. Jej rodząca się świętość powoduje, iż płomienie nie dotykają jej szat i nie uszkadzają jej urody.