Dywizjon Okrętów Podwodnych – pododdział Marynarki Wojennej PRL utworzony z dniem 15 grudnia 1945 roku rozkazem naczelnego dowódcy Wojska Polskiego z 30 listopada 1945 roku. W jego skład weszły wówczas trzy okręty podwodne odzyskane z internowania w Szwecji ORP „Żbik”, „Ryś” oraz „Sęp”. Pierwszym dowódcą jednostki został mianowany dowódca przedwojennego Dywizjonu Okrętów Podwodnych kmdr por. Aleksander Mohuczy.
Stan etatowy dywizjonu stanowiło wówczas 201 etatów, w tym 51 oficerskich, jednak faktyczny stan osobowy wynosił 72 ludzi. Podstawową część personelu stanowiły początkowo osoby które wraz ze swoim okrętami powróciły z internowania, uzupełnione niewielką liczbą osób które zdecydowały się na powrót do Polski z Wielkiej Brytanii. Pierwsze uzupełnienie 14 osobami z kraju miało miejsce 4 listopada 1945 roku, na koniec zaś 1949 roku skład osobowy wynosił 171 osób. W dywizjonie obok typowego szkolenia morskiego, silny nacisk kładziony był na indoktrynację polityczną – w skład załogi każdego okrętu wchodził zastępca dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych, w skład zaś dowództwa dywizjonu wchodziła sekcja polityczno-wychowawcza, których zadaniem było „wyjaśnienie istoty i charakteru władzy ludowej”.