Józef Łapiński pseud. Czarny (ur. 19 lipca 1899 w Janowie Lubelskim, zm. 28 kwietnia 1965 w Warszawie) – uczestnik rewolucji październikowej, działacz SDKPiL, KPP, Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej, KPZU i WKP(b), inżynier.
Życiorys thumb|Grób Józefa Łapińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Syn uczestnika rewolucji 1905 Leopolda i Ernestyny, brat Bronisławy i Marka, działaczy Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK) we Lwowie. 1914–1917 był ślusarzem-monterem, następnie został wcielony do armii austro-węgierskiej, w maju 1917 dostał się do rosyjskiej niewoli, skąd w sierpniu 1917 zbiegł do Piotrogrodu, gdzie we wrześniu 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii. Brał udział w walkach o Pałac Zimowy i przeciw powstaniu junkrów w Szkole Władimirowskiej. W grudniu 1917 wstąpił w Saratowie do miejscowej grupy SDKPiL i został jej propagandzistą wśród jeńców z armii austro-węgierskiej. Od maja do września 1918 jako partyzant walczył z Niemcami w okolicach Połtawy, następnie działał w Galicji jako agitator komunistyczny. Za agitowanie na rzecz przyłączenia Tarnopolszczyzny do sowieckiej Ukrainy został aresztowany w lutym 1919 przez żołnierzy armii Petlury. W marcu zbiegł i przedostał się do Wiednia, gdzie współpracował z miejscową grupą KPP.