Boeing E-6 Mercury – amerykański samolot dowodzenia, łączności i retransmisji sygnałów radiowych. Używany przez United States Navy do łączności z atomowymi okrętami podwodnymi, nosicielami rakietowych pocisków balistycznych oraz lądowymi siłami jądrowymi. Samolot powstał w oparciu o konstrukcje płatowca Boeing 707-320.
Historia Maszyna powstała na zamówienie amerykańskiej marynarki wojennej w celu zastąpienia używanych EC-130Q. Samoloty te były częścią systemu TACAMO, odpowiedzialnego za zapewnienie łączności z okrętami podwodnymi posiadającymi na swoich pokładach balistyczne pociski rakietowe z głowicami jądrowymi. Do nowych zadań przystosowany został pasażerski Boeing 707. Firma Boeing miała już doświadczenie w przeprowadzaniu tego typu konwersji, budując samolot Boeing E-3 Sentry, również oparty na Boeingu 707. Gotowy prototyp oznaczony jako E-6A Hermes wzniósł się do swojego dziewiczego lotu 19 lutego 1987 roku. W lipcu 1988 roku maszyna została przekazana marynarce w celu kontynuowania badań samolotu. W sierpniu 1989 roku samolot wszedł do służby operacyjnej w dywizjonie VQ-3, a w styczniu 1991 roku w dywizjonie VQ-4. W tym samym roku zmieniono oznaczenie samolotów na E-6A Mercury. Do końca 1992 roku Boeing dostarczył US Navy szesnaście zamówionych maszyn.