Na dziedzińcu znajdowała się studnia z wodą przeznaczoną do ceremonii składania ofiar. Na prawo od dziedzińca mieściły się długie i wąskie mieszkania kapłanów oraz pomieszczenia składowe z przedmiotami kultu. Zabudowania po lewej stronie dziedzińca były odzwierciedleniem przeciwnej strony z tą różnicą, że przy ścianie świątyni znajdował się wąski korytarz.

Dziedziniec prowadził do antecelli, za którą znajdowała się cella z podium dla posągu bóstwa. Za ścianą z podwyższeniem dla bóstwa mieścił się długi korytarz, którego przeznaczenia do końca nie ustalono. Według jednej z hipotez stanowił on element systemu obrony. Gdy po oblężeniu wrogowie przedostawali się wewnątrz, w korytarzu trafiali na zasadzkę uzbrojonych obrońców. Według drugiej teorii korytarz miał połączenie z cellą. W ten sposób kapłani mogli pozorować działania bóstwa.

Z zachowanych inskrypcji wiadomo, że prace budowlane przy świątyni tej prowadzili Aszurbanipal (669-631 p.n.e.) i Nabuchodonozor II (ok. 605-562 p.n.e.).

Przypisy

Bibliografia Contenau G., Życie codzienne w Babilonie i Asyrii, Warszawa 1963, s. 230. George A.R., House Most High. The Temples of Ancient Mesopotamia, Eisenbrauns, Winona Lake 1993.

Kategoria:Świątynie starożytnej Mezopotamii