ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako ISO Latin-2, bądź „środkowo-” i „wschodnioeuropejskie”, jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów. Na jego podstawie została utworzona Polska Norma (PN-T-42118:1993) opisująca kodowanie polskich liter diakrytyzowanych w kodach 8-bitowych.
Pokrycie języków Używając tego zestawu znaków da się zapisać teksty w językach czeskim, węgierskim, polskim, rumuńskim, serbsko-chorwackim, słowackim, słoweńskim, jak również w górno- i dolnołużyckim. Jak widać poniżej, brakuje jednak polskich cudzysłowów, te są obecne w nowszym ISO 8859-16. Dodatkowo nadaje się do przedstawienia kilku zachodnioeuropejskich języków jak niemiecki, czy też angielski (choć dla tych języków powinien zostać zastosowany zestaw ISO 8859-1 lub nowszy ISO 8859-15).