W przypadku nowych, opadająca materia rozpoczyna reakcje termojądrowe w pobliżu powierzchni gwiazdy, co nie doprowadza do jej całkowitego zniszczenia.
Druga teoria zakłada kolizję dwóch białych karłów, w wyniku której powstaje nowa gwiazda o masie przekraczającej granicę Chandrasekhara. Tylko ta druga teoria pozwala na wyjaśnienie nietypowych supernowych SN 2003fg i SNR 0509−67.5, w których eksplodująca gwiazda miała masę ponad dwóch mas Słońca. Według obecnych danych obserwacyjnych, w typowej galaktyce dochodzi przeciętnie do jednego zderzenia białych karłów na stulecie, co jest zgodne ze znaną częstotliwością tego typu wybuchów.
thumb|Symulacja przebiegu wybuchu
Przebieg wybuchu Po przekroczeniu granicy Chandrasekhara wzrost ciśnienia podnosi temperaturę w pobliżu środka gwiazdy, rozpoczynając trwający około 100 lat okres konwekcji. W pewnym momencie tej fazy następuje zapłon reakcji termojądrowych. Nie wiadomo, w którym dokładnie miejscu następuje zapłon, jednak „spalanie” szybko nabiera tempa, ogarniając wkrótce całą gwiazdę. Przedmiotem dyskusji naukowców pozostaje, kiedy płomień przekształca się w detonację. Uwolniona wówczas energia ok. 1044 dżuli powoduje, że cała gwiazda gwałtownie eksploduje wywołując falę uderzeniową rozchodzącą się z prędkością około 10 tys. km/s.