autor kompozycji do słów Mickiewicza pozostał nieznany.

Pierwsze wydania Pieśń krążyła w odpisach wśród młodzieży studenckiej Wilna, stała się filareckim hymnem śpiewanym podczas majówek organizowanych przez związek. Nie zachował się jednak jej autograf. Pierwodruk ukazał się anonimowo w numerze 19 tygodnika „Motyl” z dnia 11 lipca 1828 roku pod tytułem Anakreontyk, maskującym jej rzeczywiste przesłanie. Odnotowano dwa wydania z czasów powstania listopadowego w 1830 roku. W wydaniu książkowym pojawiła się dopiero na emigracji w zbiorowej edycji paryskiej Pism Adama Mickiewicza w 1844 roku. Pomieszczono ją w tomie czwartym wydawnictwa i (zapewne omyłkowo) pominięto szóstą strofę. O tym, że kamuflaż pieśni biesiadnej świetnie pełnił swoją rolę, świadczy wydanie warszawskie z 1858 roku, które ukazało się legalnie mimo restrykcyjnych działań cenzury.