Niewiele wiadomo o życiu Kosynki w latach 1917–1921. Jak sam pisał w notce Autor o sobie (1930) – brał aktywny udział w walkach. Z prywatnych listów, jakie pisał do żony, Tamary Moroz-Striłeć wynika, że prawdopodobnie walczył po stronie ukraińskich powstańców, w oddziale Danyła Terpiły (atamana Zełenego). Został również na jakiś czas osadzony w więzieniu.
W 1919 pojawiają się jego pierwsze publikacje.
W 1920 przebywał w Kamieńcu Podolskim, który był w tym czasie siedzibą władz Ukraińskiej Republiki Ludowej. Prawdopodobnie rozważał emigrację, ale z czasem powrócił do sowieckiego już Kijowa, gdzie został studentem Uniwersytetu Kijowskiego.
W latach 1920–1922 studiował, jednak ze względów finansowych musiał porzucić edukację. Do tego czasu zdążył już jednak stać się jedną z czołowych postaci kijowskiego świata literackiego. W 1920 dołączył również do artystyczno-literackiej grupy Hrono, w której skład wchodzili także Mykoła Tereszczenko, Dmytro Zahuł, Geo Szkurupij, Pawło Fyłypowycz, plastycy Anatolij Petrycki, Mykoła Buraczek, Heorhij Narbut i inni. Członkowie stowarzyszenia uznawali wszystkie prądy występujące w sztuce, ale największym zainteresowaniem darzyli impresjonizm i futuryzm.