thumb|300px|Państwa świata w 2000 r. podzielone na trzy grupy: państwa rdzenia () – (niebieski), półperyferyjne (żółty) i peryferyjne (czerwień). Teoria systemów-światów () – perspektywa badawcza w naukach społecznych rozwijana przez szereg autorów m.in. Immanuela Wallersteina, André Gunder Franka, Samira Amina czy Giovanniego Arrighi. Cechuje ją historyzm, podejście systemowe oraz silne związki z myślą marksistowską. Wallerstein wskazał najważniejszych inspiratorów koncepcji teorii systemów-światów: Fernanda Braudela i Mariana Małowista
Teoria systemów-światów Dla teorii systemów-światów właściwą jednostką analizy nie są państwa czy społeczeństwa, lecz systemy historyczne, które dzielą się na:
minisystemy systemy-światy, będące imperiami-światami, albo gospodarkami-światami.
Minisystemy były dominujące w społeczeństwach zbieracko-myśliwskich i charakteryzowały się samowystarczalnością ekonomiczną i kulturową homogenicznością, były również oparte na wzajemności.