Został również ponownie wybrany w tym samym okręgu podczas wyborów parlamentarnych w 1915 i 1918 roku, zdobywając coraz ważniejszą pozycję wśród polityków prawicy.
W wyborach parlamentarnych w 1918 r. Halvorsen stał się najważniejszym politykiem Høyre, ponieważ zasłużone, wiodące postacie tej partii, takie jak Edvard Hagerup Bull i Jens Bratlie odchodzili z polityki. Po wielu latach rządów lewicy prawica osiągnęła sukces w wyborach. W Stortingu w 1919 roku stał się przewodniczącym Høyre i w tym samym roku został wybrany na prezydenta parlamentu.
Pierwszy rząd Otto Halvorsena Kiedy rząd Gunnara Knudsena rozwiązał się 4 lutego 1919 roku, król Haakon VII zwrócił się do Halvorsena jako do prezydenta Storting, by ten rozwiązał problem i sformował nowy rząd. Halvorsen najpierw zwrócił się do lewicy i Partii Pracy, aby w miarę możliwości utworzyły rząd koalicyjny, ponieważ żadna ze stron nie miała większości. Gdy to się nie udało, wezwał Christiana Michelsena z Bergen, aby w miarę możliwości mógł ustanowić zjednoczony rząd. Dopiero wtedy Halvorsenowi udało się utworzyć mniejszościowy rządu prawicy. Halvorsen utworzył rząd 21 czerwca 1920 roku, łącząc funkcję premiera z teką ministra sprawiedliwości. Wśród wyzwań, przed którymi stanął w swojej pierwszej kadencji, był strajk kolejowy w 1920 roku i strajk generalny w 1921 roku.