Pojawienie się tysiąctonowców spowodowało, że niszczyciele typu Paulding i inne okręty o mniejszej wyporności starszych typów jednostek tej klasy zyskały lekceważące miano „gruchotów” (ang. flivvers), przezwisko zwykle przeznaczone dla Forda TCashman, s. 278.Cashman (s. 278) twierdzi, że flivver to portmanteau wyrażenia "for the liver" – tak był określany każdy mały, tani samochód, który potrafił wytrząść w czasie ruchu..
Typ Tucker był czwartym z pięciu typów tysiąctonowców. Wcześniejsze okręty typu Cassin – (DD-43 do DD-46), Aylwin – (DD-47 do DD-50) i O’Brien(DD-51 do DD-56) były około 10 metrów krótsze i miały o około 40–80 ton mniejszą wyporność od średniej wyporności okrętów typu Tucker. Późniejsze okręty typu Sampson (DD-63 do DD-68) miały tę samą długość, natomiast wyporność większą o około 10 ton. Wszystkie pięć typów okrętów było uzbrojonych w cztery działa kal. 102 mm, ale rozmiar torped i innego uzbrojenia zmieniał się. Wszystkie były wyposażone w cztery podwójne wyrzutnie torped załadowane 8 torpedami. Jedynym wyjątkiem były okręty typu Sampson, które miały cztery potrójne wyrzutnie torped załadowane 12 torpedami. Różny był jednak kaliber: okręty typu Cassin i Aylwin były uzbrojone w torpedy kalibru 457 mm, reszta natomiast miała torpedy kalibru 533 mm.