Polityka zagraniczna Irlandii jest w głównej mierze oparta na jej członkostwie w Unii Europejskiej, ale równie ważne dla kraju są jej stosunki z Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. Irlandia zmierza ku niezależności w zagranicznej polityce wojskowej przez co jest państwem neutralnym, nie jest też członkiem NATO. Polityka ta pomogła Irlandii odnieść sukces w misjach pokojowych ONZ, począwszy od 1960 w kryzysie w Kongo, a następnie na Cyprze, w Libanie i Bośni i Hercegowinie.
Stosunki z Wielką Brytanią Od wejścia w życie nowej konstytucji w 1937, Irlandia była zaangażowana w spór z Wielką Brytanią, co do statusu Irlandii Północnej. Zapisy w konstytucji Republiki Irlandii określały Irlandię Północną jako część "terytorium kraju" i w praktyce rząd irlandzki nie uznawał właściwej jurysdykcji Wielkiej Brytanii nad tym regionem. Od początku konfliktu w Irlandii Północnej w 1969 roku, oba rządy starały się spór rozwiązać. Ważnymi umowami w całym procesie były umowy: Sunningdale Agreement z 1973 i Anglo-Irish Agreement z 1985. W 1998 roku oba państwa podpisały umowę tzw. porozumienie wielkopiątkowe (Good Friday Agreement), tym samym odpowiednie artykuły w irlandzkiej konstytucji zostały zmienione, zaś roszczenia terytorialne zostały zastąpione aspiracjami do zjednoczenia ludzi.