W 1968 podjął pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu, otrzymując stanowisko docenta w 1970. Trzy lata później uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego w Politechnice Wrocławskiej. W opolskiej uczelni pełnił kolejno funkcje: dziekana Wydziału Budownictwa Lądowego (1973–1974), a następnie prorektora ds. nauki (1974–1975). Jako stypendysta Fundacji Humboldta wykładał w Uniwersytecie Ruhry w BochumWrocławskie Środowisko Akademickie. Twórcy i ich uczniowie, pod red. A. Chmielewskiego, Wrocław 2007, s. 233..
W latach 1975–1981 byt rektorem opolskiej Wyższej Szkoły Inżynierskiej. W międzyczasie w 1977 Rada Państwa PRL mianowała go profesorem nadzwyczajnym. Był jedną z pierwszych osób w opolskiej Wyższej Szkole Inżynierskiej, które uzyskały ten tytuł. Prowadził szeroką współpracę z uczelniami oraz instytucjami w kraju i za granicą. Był organizatorem, a także przewodniczącym konferencji naukowych z dziedziny metod komputerowych w mechanice konstrukcji, które odbywały się pod auspicjami PAN. Powołał pierwsze krajowe studium podyplomowe z zakresu budowli wieżowych. Stworzył liczące się w kraju laboratorium w dziedzinie mechaniki doświadczalnej. Od 1970 nieprzerwanie kierował Zakładem Konstrukcji BudowlanychJ.