w latach 1977–1979 był opiekunem Koła Młodych Oddziału Krakowskiego ZLP, w 1989 został członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 1976, bezpośrednio przed wydarzeniami radomskimi, jako „element politycznie niepewny” powołany do służby wojskowej (w ramach ogólnopolskiej akcji – oficjalnie jako rezerwista) i w ten sposób internowany przez półtora miesiąca w lasach pod Hrubieszowem. W 1978 tom poezji „Ten wiersz, który na imię ma Polska” zdecydował się wydać w drugim obiegu, z którym od tego momentu regularnie współpracował – aż do upadku komunizmu. Laureat wielu nagród poetyckich – za tomiki i poszczególne wiersze. W wolnej Polsce wielokrotnie odznaczony za dokonania poetyckie i zawodowe.

W 2016, w związku z donosem do prokuratury przez grupę prawicowych działaczy politycznych na Bronisława Maja i Jerzego Zonia za obrazę uczuć religijnych, po prezentacji w październiku 2015, spektaklu Neomonachomachia przez Teatr KTO, Stabro zadedykował Bronisławowi Majowi wiersz Mówią, że ciebie już nie ma, będący deklaracją woli walki o silną wspólnotę europejską w obliczu kryzysu.

Życie prywatne Ma córkę Agnieszkę Stabro (ur.