Przed tą reformą proces legislacyjny różnił się w wielu miejscach od poniższego.
Zwykła procedura ustawodawcza
Podstawowa procedura stanowienia aktów o charakterze ustawodawczym. Parlament oraz Rada są w niej równorzędnymi partnerami w tworzeniu prawa. Procedura ta zyskała na znaczeniu w toku rozwoju Unii. Jej odmiana we wcześniejszych traktatach (także zakładająca równorzędność Parlamentu i Rady) występowała pod nazwą procedury współdecydowania.
Specjalna procedura ustawodawcza Wbrew swojej nazwie jest to termin zbiorczy, obejmujący kilka różnych procedur nazwanych w ten sposób w tekście traktatów. Rada i Parlament mają w nich różną pozycję, przy czym najczęściej organem prawodawczym jest Rada, a Parlament jedynie konsultuje wydanie aktu lub wydaje na niego zgodę.
Procedura konsultacji W tej procedurze organem prawodawczym jest Rada. Parlament Europejski wydaje jedynie opinię, której treścią Rada nie jest związana. Wydanie opinii jest jednak istotnym wymogiem proceduralnym, jego naruszenie skutkuje nieważnością aktu. W niektórych odmianach tej procedury wymagana jest opinia jeszcze innej instytucji jak np. Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej.