Rok później został członkiem i jednym z założycieli Klubu Sportowego „Czuwaj”, a 1 listopada otrzymał Dyplom Odznaki Ofiarnych (LP. 11566). Przez dwa lata (1921–1922) udzielał się w redakcji pisma „Ku Świtom”. W 1922 uczestniczył w kursie instruktorskim w Spasie, otrzymał stopień ćwika, a 28 maja 1923 roku otrzymał stopień instruktorski – przewodnik. W tym roku Edward Heil zdał również maturę i dostał się na Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie. W 1924 roku odbył swój pierwszy rejs rzekami Sanem i Wisłą na I Narodowy Zlot Harcerzy w Warszawie. W roku 1925 kierował wyprawą dwóch łodzi Sanem i Wisłą do Gdańska. W 1926 założył pierwszy zastęp wodny w hufcu przemyskim i w tym samym roku spłynął rzeką Bug od Sokala do ujścia rzeki do Narwi wraz z Józefem Tomczykiem, a następnie w górę rzeki do jej źródeł w Puszczy Białowieskiej. W 1927 roku założył VI Przemyską Drużynę Żeglarską im. Jana z Kolna, wziął udział w Walnym Zjeździe ZHP w Warszawie oraz wyprawił się łodzią, rzekami Prut i Dniestr do Morza Czarnego. 28 maja 1929 roku uzyskał stopień podharcmistrza, w tym roku uczestniczył też w I Narodowym Zlocie Harcerzy w Poznaniu i kierował budową przystani na Sanie w Przemyślu. W 1931 roku „Stokłosa” ukończył studia na Dziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i rozpoczął pracę u starosty Biernackiego w Przemyślu.