Po zakończeniu działań wojennych ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie, a następnie Oficerską Szkołę Kawalerii w Grudziądzu. 1 lipca 1925 prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 4 pułku ułanów. 15 lipca 1927 prezydent RP nadał mu stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1935 i 36. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1937 roku został oddelegowany KOP. Od 1937 roku był dowódcą szwadronu kawalerii KOP „Rokitno”. W 1939 roku, dowódcą 4 szwadronu 1 pułku kawalerii KOP.
W czasie kampanii wrześniowej, 5 września 1939 został ciężko ranny w walkach z Niemcami w Zygmuntowie nad Wartą. Ewakuowany do szpitala w Łodzi, skąd został przewieziony do Sarn. Po zajęciu Sarn przez Armię Czerwoną, aresztowany przez NKWD w nocy z 21/22 września 1939. Przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.