Była to diametralnie inna wymowa, niż ta zamierzona w roku 1942, gdy plakat używany był do kontrolowania pracownic i pracowników, a jego celem było zniechęcenie ich do podjęcia strajków.
Doyle zyskała rozpoznawalność w związku z plakatem. Regularnie odwiedzała Michigan Women's Hall of Fame by złożyć podpisy na plakatach i spotkać się z osobami zainteresowanymi grafiką. Stwierdziła, że dobrze się stało, iż w młodości nie wiedziała, że została uwieczniona na słynnym plakacie: „Wtedy nie poradziłabym sobie z tą całą ekscytacją”.
Jednak autentyczność historii Doyle okazała się błędna - wiele źródeł opisujących jej historię nie sprawdziło podstawowych założeń mających ją potwierdzać: że Doyle była młodą pracownicą fabryki przedstawioną na fotografii wojennej z 1942 roku oraz że fotografia ta zainspirowała J. Howarda Millera do stworzenia plakatu. W rzeczywistości Doyle uczęszczała wtedy do szkoły średniej i nie pracowała w fabryce. W 2015 roku profesor James J. Kimble znalazł oryginalną odbitkę fotograficzną pracownika fabryki, z podpisem identyfikującym młodą kobietę jako Naomi Parker. Historia błędnego uznania osoby, której fotografia zainspirowała plakat jest przykładem efektu woozle.
Przypisy
Kategoria:Feminizm w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Historia kobiet w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Kultura w Stanach Zjednoczonych Kategoria:1942 w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Amerykańskie plakaty propagandowe