Zdobycie tego biblijnego miasta z pewnością rozniosłoby się echem na całym Zachodzie, przynosząc chrześcijanom ogromną chwałę.
Wyprawa przeciwko muzułmanom i walki o Damaszek Połączona, francusko-niemiecka armia krzyżowa licząca w sumie 900 konnych rycerzy i ponad 16 tysięcy piechoty zebrała się w Galilei na początku lipca. Tam dołączyły do niej wojska jerozolimskie w liczbie 550 rycerzy i 6 tysięcy piechoty, dowodzone osobiście przez Baldwina III. Siły krucjatowe wyruszyły do Damaszku w połowie miesiąca, kierując się drogą przez Banijas. Początkowo emir Unur nie uwierzył w raporty o zbliżaniu się krzyżowców. Wydawało mu się nieprawdopodobne, by, w obliczu zagrożenia ze strony Nur ad-Dina, wyprawa krzyżowa obrała sobie za cel właśnie ziemie damasceńskie, zwłaszcza, że król Baldwin był jego sojusznikiem. Kiedy przekonał się o swojej pomyłce, rozpoczął pospieszną mobilizację wszystkich swoich wojsk, koncentrując je w Damaszku. Wydał swoim namiestnikom rozkaz przysłania mu jak największej liczby żołnierzy, po czym posłał do Aleppa kuriera z wezwaniem Nur ad-Dina na ratunek.