Klejnot: pół wyżła srebrnego, z obrożą czerwoną, wyskakującego z czary złotej.
Najwcześniejsze wzmianki Tytuł hrabiowski rzekomo mieli otrzymać Braniccy już w XVIII wieku od Marii Teresy, ale nadanie miało zaginąć w czasie powstania w 1794Typowa fałszywka, biorąc pod uwagę, że w archiwum wiedeńskim taki akt nie istnieje, a nadania z tego okresu są dobrze znane i kompletne - Karl Friedrich von Frank, Standeserhebungen und Gnadenakte für das Deutsche Reich und die Österreichischen Erblande ..., Bd. 1. Schloss Senftenegg 1972.. Dokument taki znany jest dopiero z 1839. Wtedy to, 18 lipca, Władysław Grzegorz Branicki otrzymał rosyjskie uznanie tytułu hrabiowskiego „bez przedstawienia na to dowodów, które zagubione zostały w Warszawie podczas rozruchów” (dyplom z 27 czerwca 1841)Była to typowa formuła używana wówczas dla tytułów już używanych, które chciano zalegalizować - T. Lenczewski, Genealogie rodów utytułowanych w Polsce, t. 1, Warszawa 1996, s. XIV, 101.. Tytuł ten potwierdzono w Rosji 9 marca 1871 i zatwierdzono w Galicji 5 września 1873 Władysławowi Branickiemu i ponownie. Hrabiowskie gałęzie Branickich są obecnie wygasłe.