Komitet zwrócił się do księcia pszczyńskiego (właściciela okolicznych kopalń i zakładów przemysłowych) o zapomogę – oprócz niej otrzymano pozwolenie na bezpłatne uzyskanie surowców z książęcych kamieniołomów. W 1892 zgodę na budowę wydał Urząd Okręgowy w Mokrym i ruszyły prace budowlane, prowadzone w znacznej mierze rękami mieszkańców.
Kaplicę odebrano w październiku 1893, jednak oficjalną zgodę władz centralnych uzyskano dopiero pod koniec następnego roku (wcześniej negatywnie oceniła kaplicę m.in. kuria biskupia). Jednonawowy budynek wzniesiono w stylu neogotyckim - nawa miała 14,9 metrów długości i 9,30 szerokości. Z południowej strony dobudowano kapliczkę św. Krzyża, a od strony północnej zakrystię. W środku znajdowały się cztery ołtarze – główny, neogotycki, z obrazem Matki Boskiej Królowej Różańca Świętego (wysoki na 6 metrów, z figurami po bokach), dwa boczne (Jana Chrzciciela i świętej Barbary, patronki górników, przekazany przez kopalnię z Łazisk Średnich) oraz ołtarz w kapliczce. Jednocześnie przed wejściem do kościoła stanął kamienny krzyż (istnieje do dziś). Kaplica posiadała trzy dzwony oraz organyBudowa kościoła i bieżąca troska o jego wystrój.