Sklepienie i dach runął do środka, potęgując dzieło zniszczenia – ostały się jedynie mury oraz wypalona wieża. W prezbiterium zachowała się jedynie dolna część ołtarza wraz z tabernakulum a także boczna kaplica z ołtarzem św. Antoniego, przy lewym przedsionku. W kaplicy ocalał witraż z 1936 oraz drugi, mniejszy, umieszczony nad wejściem głównym.
Parafianie wkrótce usunęli dwumetrową warstwę gruzu, a ołtarz św. Antoniego przeniesiono do prezbiterium. W ciągu tygodnia msze odprawiano na probostwie, gdzie zamieszkały również siostry ze spalonego klasztoru. Decyzję o odbudowie podjęto już 17 września, a w listopadzie w kościele powstał prowizoryczny dach oraz nowe witraży. Większość prac renowacyjnych zakończyła się pod koniec 1940 – otynkowano wnętrze, pojawiła się nowa ambona, odbudowano chór. W styczniu 1942 parafię dotknęło jednak kolejna smutne wydarzenie, gdyż zapadła decyzja o konfiskacie trzech największych dzwonów i przetopieniu ich na cele wojenne. Ostatecznie w kwietniu ściągnięto z wieży wszystkie dzwony, a w zamian kościół otrzymał inny, pochodzący z Lędzin (liczył trzysta lat i ważył 180 kilogramów).