Zakupione w czasie wojny stacje Drogi Krzyżowej zyskały oświetlenie w postaci czerwonych lampek.
Po drugim Soborze Watykańskim konieczne były zmiany dostosowujące wystrój do wymagań nowej liturgii: usunięto stary ołtarz główny, a w jego miejsce postawiono początkowo prowizoryczny ołtarz zwrócony przodem do wiernych, a następnie pancerne tabernakulum, wbudowane w ścianę. Przy okazji kolejnych remontów zmieniono ogrzewanie z elektrycznego na olejowe oraz zainstalowano mechanizm elektryczny do poruszania dzwonów. Pod koniec lat 70. XX wieku w oknach naw bocznych pojawiły się cztery duże witraże z wyobrażeniem Ewangelistów. Trzy nowe witraże wsadzono także w oknach prezbiterium.
Ołtarz główny spełniający wymagania posoborowe stanął w kościele dopiero w 1980. Głównym surowcem był marmur, a motywem przewodnim wizerunek baranka z mosiądzu oraz symbolem Alfy i Omegi na nowym, pancernym tabernakulum. Zmieniono też chrzcielnicę i umiejscowiono je na prawo od ołtarza.
Ostatni duży remont kościoła miał miejsce na początku lat 90., w związku z setną rocznicą budowy kaplicy: świątynia została z zewnątrz otynkowana i obłożona kamieniem, wnętrze przemalowano, a część ścian i słupy także obłożono płytami marmurowymi.