thumb|Grób Juliusza Starzyńskiego na warszawskim cmentarzu Powązkowskim Juliusz Stanisław Starzyński (ur. 28 lutego 1906 we Lwowie, zm. 11 grudnia 1974 w Warszawie) – polski historyk sztuki, krytyk sztuki, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, twórca Państwowego Instytutu Sztuki (późniejszego Instytutu Sztuki PAN).
Życiorys Okres przedwojenny Syn doktora praw Witolda, uczestnika walk o Lwów w 1918, w czasie wojny polsko-bolszewickiej tłumacza przy komendancie Francuskiej Misji Wojskowej w Polsce, i szwajcarskiej guwernantki języka francuskiego Julii Florentyny Dorsaż.
Mieszkał we Lwowie do matury złożonej w 1924 w III Gimnazjum Klasycznym im. Stefana Batorego. Był tam także uczniem Szkoły Dramatycznej Franciszka Frączkowskiego.
Na Uniwersytecie Warszawskim studiował najpierw krótko romanistykę (był dwujęzyczny), a w maju 1929 ukończył historię sztuki jako seminarzysta Zygmunta Batowskiego. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu i półroczne stypendium Polskiej Akademii Umiejętności we Włoszech, Austrii i Niemczech, po czym obronił w grudniu 1931 doktorat na Uniwersytecie Warszawskim. W 1935 habilitował się tamże na podstawie rozprawy Wilanów.