Fedora usiłuje usprawiedliwić denuncjatorkę, ale Loris przeklina ją, domyśliwszy się, że to właśnie ona jest sprawczynią nieszczęścia. Fedora zażywa truciznę, a Ipanow dopiero wówczas przebacza konającej.
Historia utworu Giordano już od 1889 roku zabiegał o możliwość operowej adaptacji melodramatu Fédora autorstwa Victoriena Sardou, napisanego w 1882 dla Sarah Bernhardt. Sardou zgodził się na opracowanie libretta dopiero po sukcesie Andrea Chénier w 1896 r. W prapremierowej obsadzie w 1898 r. wystąpili: Gemma Bellincioni (Fedora) i 25-letni wówczas Enrico Caruso (Loris). Opera odniosła sukces i jeszcze w tym samym sezonie znalazła się w repertuarze kilkunastu włoskich teatrów, szybko też trafiła na sceny zagraniczne. Wystawiono Fedorę m.in. w Wiedniu (1900), w Paryżu (1905), w Londynie (1906). Partię tytułową wykonywały wielkie soprany: Lina Cavalieri, Rina Giacchetti, Claudia Muzio, Maria Jeritza, Maria Caniglia, Renata Tebaldi, Magda Olivero, Maria Callas; następcami Carusa w partii Lorisa byli m.in. Giovanni Zenatello, Franco Corelli i Mario Del Monaco.
Bibliografia
Kategoria:Opery XIX wieku Kategoria:Opery w języku włoskim Kategoria:Opery werystyczne