Ponadto udzielał się społecznie Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, gdzie był członkiem komitetu.
Podczas II wojny światowej wykładał w Staatliche Musikschule (Państwowa Szkoła Muzyczna) w Warszawie. W czasie powstania warszawskiego pełnił służbę w sztabie Obwodu I Śródmieście AK posługując się pseudonimem „Orzechowski”. Zorganizował orkiestrę wojskową, z którą występował w Śródmieściu i na Powiślu. Po upadku powstania trafił do niewoli niemieckiej (numer jeniecki 1180).
Po wojnie m.in. dyrektor artystyczny i dyrygent Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku (1946–1949), organizator (1947), profesor, następnie rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie (do 1951). Po przymusowym opuszczeniu Wybrzeża – od 1951 roku aż do emerytury pracował w PWSM w Warszawie jako prorektor, dziekan wydziału, kierownik zakładu i katedry teorii muzyki. Główny redaktor Małej Encyklopedii Muzyki (I wyd. 1968). W latach 1960–1972 był prezesem Związku Kompozytorów Polskich.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 206-3-12).
Był żonaty i miał syna Andrzeja (ur.