thumb|245px|Kazimierz Furman (1985) thumb|240px|Kazimierz Furman i Karol Parno Gierliński (2006) thumb|240px|Grób poety (4R/1/5) Kazimierz Furman (ur. 20 maja 1949 w Jędrzejewie koło Piły, zm. 14 października 2009 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski poeta, prozaik, felietonista, uczeń Zdzisława Morawskiego.
Przez prawie całe dorosłe życie związany był z Gorzowem Wielkopolskim, do którego przyjechał w 1955 r. Ukończył gorzowskie liceum ogólnokształcące. Przez pewien czas pracował jako drukarz w Zakładach Przemysłu Jedwabniczego „Silwana” w GorzowieA. Siatecki, Miejsce zmagań. Współcześni pisarze lubuscy, Zielona Góra 1998., później w dziale informacji i wydawnictw w Wojewódzkim Domu Kultury.
Jako poeta zadebiutował w 1974 r. wierszem wydrukowanym w „Nadodrzu”, a pierwszy tomik – Powrót do osłupienia – wydał w 1976 r. Jest autorem 12 książek poetyckich, współautorem almanachu poezji lubuskiej Moment wejścia oraz antologii Na fali czasu. Otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, m.in. dwukrotnie nagrodę kulturalną prezydenta Gorzowa (1996, 2009), gdański Laur Czerwonej Róży (1998), Lubuski Wawrzyn Literacki (1999). Był laureatem Warszawskiej Jesieni Poezji, Łódzkiej Wiosny Poetyckiej, Konkursu im. Jana Śpiewaka w Świdwinie. Współpracował z redakcjami gazet i czasopism, swoje wiersze publikował m.in.