Do Siedmiu włączano również demony o indywidualnych imionach. Lamasztu wyrządzała krzywdę kobietom w połogu, a karmiącym matkom wykradała niemowlęta. Namtaru należał do orszaku Nergala i sprowadzał zarazę. Rabisu z zaskoczenia atakował ludzi w przejściach lub czaił się w domowych kątach. Lilitu odwiedzała we śnie mężczyzn i płodziła z nimi pomniejsze demony bez twarzy alu i gallu, które towarzyszyły swym ojcom na łożu śmierci.
Upiory edimmu były demonami niestałymi. Do tej grupy włączano niespokojne dusze zmarłych nienaturalną śmiercią, niepogrzebanych zgodnie ze tradycją bądź dusze skazanych na śmierć za złamanie tabu. Edimmu złośliwie utrudniały życie i sprowadzały nieszczęścia na żyjących krewnych i znajomych. Ich unieszkodliwienie polegało na odprawieniu rytuałów magicznychH. W. F. Saggs, Wielkość i upadek Babilonii, s. 274.. Niekiedy edimmu były włączane do grupy złych utukku jako mściciele za swoją egzystencję po śmierciG. Contenau, Życie codzienne w Babilonie i Asyrii, s. 215..
Przypisy
Bibliografia Contenau G., Życie codzienne w Babilonie i Asyrii, Warszawa 1963. Saggs H. W. F., Wielkość i upadek Babilonii, Warszawa 1973.
Kategoria:Demonologia Kategoria:Mezopotamskie demony Kategoria:Babilonia