W okresie PRL emisje w złocie zostały wstrzymane w 1981 r. po wybiciu 2000 złotych z Władysławem I Hermanem. Przerwa ta trwała również w okresie przeddenominacyjnym III Rzeczypospolitej (1990–1994), chociaż okolicznościowe emisje w miedzioniklu i kolekcjonerskie w srebrze były prowadzone. Bicia w złocie wznowiono w 1997 r. od 100-złotówki ze Stefanem Batorym, uzupełniając w latach następnych władców włączonych do serii pomiędzy 1981 a 1997 rokiem.
W latach 1979–1994 do bicia w srebrze monet kolekcjonerskich, zarówno zwykłych, jak i próbnych, wykorzystywano kruszec próby 750, a od 1995 r. – 925. Monety złote bito wyłącznie w kruszcu próby 900.
Kolekcjonerskie emisje wykonywano stemplem lustrzanym, a okolicznościowe – zwykłym.
Monety kolekcjonerskie bito z rantem gładkim, okolicznościowe zaś w latach:
1979–1994 – ząbkowanym, 1996–1998 – gładkim, 1999–2000 – z wklęsłym napisem „NARODOWY BANK POLSKI”, 2001–2005 – z wklęsłym, ośmiokrotnie powtórzonym napisem „NBP”, co drugi napis obrócony o 180 stopni.
Emisje okolicznościowe przeprowadzano w metalach:
miedzioniklu – w latach 1979–1994, w nominałach: 50 złotych (1979–1982, 6 emisji), 100 złotych (1985–1988, 4 emisje), 500 złotych (1989, 1 emisja), złotych (1992, 1 emisja), złotych (1993–1994, 2 emisje), stopie nordic gold – 2 złote (1996–2005, 9 emisji).