Karol Bąkowski ps. Karol, Leszek (ur. 29 listopada 1912 w Warszawie, zm. 1 marca 1960 tamże) – działacz komunistyczny, major 1 Armii WP, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego (KW) PZPR w Łodzi od 1952, poseł na Sejm 1952–1957, pułkownik, zastępca szefa, a następnie szef Głównego Zarządu Informacji WP 1953–1956, szef wyszkolenia Komendy Głównej MO 1957–1960.
Życiorys Syn Aleksandra i Janiny. Absolwent średniej kolejowej szkoły technicznej (1930), ślusarz i majster w warszawskich fabrykach. Od 1928 działacz Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK) (od 1930 Komunistyczny Związek Młodzieży Polskiej (KZMP), w latach 1935–1936 członek, a 1936–1937 sekretarz Komitetu Dzielnicowego (KD) KZMP Warszawa-Praga i członek KD KPP. Od 1936 kierownik młodzieżowej sekcji Związku Zawodowego Metalowców na Pradze. W latach 1933–1935 odbył służbę wojskową w Modlinie. W latach 1936–1938 organizował wyjazdy polskich ochotników na wojnę domową w Hiszpanii. Po wrześniu 1939 wraz z żoną wyjechał do Magnitogorska, gdzie od 1940 był technikiem i kierownikiem oddziału w Zakładach Metalurgicznych oraz sekretarzem MOPR. W październiku 1943 wstąpił do 1 Armii WP, gdzie został zastępcą dowódcy batalionu, a następnie pułku do spraw polityczno-wychowawczych. W 1944 roku należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1. Dywizji Piechoty im.