W 1989 zorganizował pierwszą w Polsce międzynarodową wystawę i sympozjum Eco-Art w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie. Równolegle uprawiał malarstwo, początkowo reprezentując nurt abstrakcji geometrycznej. Tworzył obrazy olejne oraz reliefy z drewna, oparte na kompozycji diagonalnej i oszczędnej skali barw.
Od połowy lat 80. tworzył obrazy (obiekty ekologiczne) z piasku związanego specjalnym bezbarwnym spoiwem, czarną lub ciemnobłękitną farbą, do których przytwierdzał suche fragmenty traw, gałęzi itp. Natura traktowana w nich była z uwagą i troską należną bytowi zagrożonemu. Zarówno w przesłaniu emocjonalnym, jak i w oszczędnej ekspresji swych prac, wykorzystujących organiczne materiały i faktury, Duchowski nawiązywał do idei „ekologii głębokiej”. Ten etap twórczości podsumowała duża wystawa w Galerii Studio w 1993 r., gdzie zaprezentowano 120 obrazów-obiektów. W tym okresie dość często tworzył instalacje i performance w Polsce i za granicą.