Podczas rozruchów we Francji (maj 1968) modliła się o pokój do Maryi Dziewicy, a także namówiła uczniów z jej klasy o napisanie listów do wszystkich biskupów Francji, aby zgodnie z prośbą Matki Bożej Fatimskiej z 1917 roku apelowali do wiernych, aby ci odmawiali codziennie różaniec, uczestniczyli w nabożeństwach do Jej Niepokalanego Serca i ofiarowywali Komunię Świętą w pierwsze soboty w intencji zadośćuczynienia. Zauważyła w liście, że katolicy z Francji i innych krajów katolickich nie modlili się wystarczająco w intencji nawrócenia grzeszników, przez co szerzyły się „błędne nauki z Rosji” (wówczas komunistycznego Związku Radzieckiego).
Od kwietnia do sierpnia 1971 roku cierpiała z powodu rwy kulszowej. Przeszła pomyślną operację rdzenia kręgowego. Pragnęła studiować w Istituto Centrale del Restauro w Rzymie, więc przygotowywała się do egzaminów, uczęszczając na kursy historii sztuki w Tuluzie. Podczas pobytu w Rzymie była rozczarowana rówieśnikami, którzy myśleli jedynie o przyjemnościach, zaniedbując życie duchowe. Claire w odróżnieniu od nich pragnęła zachować czystość do ślubu. Była jednak osobą pełną życia, dużo czasu spędzała z przyjaciółkami, przez co nawet w 1973 roku zaniedbała naukę ku rozpaczy rodziny.