Z kolei Antoni Mironowicz pisze o prowadzeniu misji przez metropolitów kijowskich, zaznaczając jednak, że nie przynosiła ona większych efektów wśród ludności litewskiej (nieruskiej). Prawosławne duchowieństwo metropolii kijowskiej było lojalne wobec świeckich władców Litwy. Od końca XIII w. przez całe XIV stulecie władcy Litwy dążyli natomiast do wyodrębnienia z metropolii kijowskiej odrębnej metropolii litewskiej, z uwagi na fakt, że rosnące w siłę państwo moskiewskie starało się szerzyć wśród prawosławnych mieszkańców Litwy propagandę antylitewskąOd 1299 siedzibą metropolitów kijowskich był Włodzimierz nad Klaźmą, zaś od 1325 – Moskwa. Por. B. Gudziak, Kryzys i reforma. Metropolia kijowska, patriarchat Konstantynopola i geneza unii brzeskiej, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2008, 978-83-227-2899-4, ss.23–24. W 1299 na erygowanie metropolii litewskiej z siedzibą w Nowogródku zgodził się patriarcha konstantynopolitański Jan XII, pozytywnie odpowiadając na starania Witenesa. Metropolita litewski zajmował 82 pozycję w hierarchii Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Zgoda na powołanie do życia nowej administratury wynikała z polityki cesarza bizantyńskiego Andronika II, niechętnego Kościołowi łacińskiemu i dążącego do wzmocnienia pozycji prawosławia w krajach słowiańskich.