Dzielnik Wilkinsona – mikrofalowy dzielnik mocy, rozdzielający dostarczoną do jego wejścia 1 moc na dwie równe części wypływające z wyjść 2 i 3 (zob. rys. 1). Pierwszy raz konstrukcja ta została opublikowana przez Ernesta J. Wilkinsona w 1960 r. Układ jest wykorzystywany do równego rozdziału mocy w torach mikrofalowych.
Teoria thumb|Rys. 1. Podstawowa konfiguracja dzielnika Wilkinsona Składowe macierzy rozproszenia dla najprostszej konfiguracji dzielnika idealnego z rys. 1 są następujące:
Z macierzy tej wynika, że idealny dzielnik Wilkinsona jest we wszystkich wrotach impedancyjnie dopasowany i dzieli moc fali wpływającej do wrót 1 na dwie równe części we wrotach 2 i 3, tj. przy czym wrota 2 i 3 są od siebie izolowane. Układ jest odwracalny w tym sensie, że wprowadzenie mocy do wrót 2 spowoduje pojawienie się jej połowy we wrotach 1, natomiast jej druga połowa zostanie wydzielona na rezystancji Z uwagi na symetrię analogiczna sytuacja zajdzie przy wprowadzeniu mocy do wrót 3. Dzielnik, w swej podstawowej konfiguracji jest wąskopasmowy. Poszerzenie pasma uzyskać można stosując konfigurację wielostopniową. W takim układzie każdy ze stopni pracuje w swoistym zakresie częstotliwości (Rys. 2). thumb|200px|Rys. 2.