W maju 1929 został oddelegowany na urząd starosty gnieźnieńskiego. Tutaj, na prowincji, bezpośrednio doświadczył problemów lokalnego samorządu i wpływ polityki na swoje działania. Jako starosta gnieźnieński i przedstawiciel rządu w terenie licznymi kontaktami z kapitułą prymasowską w Gnieźnie i osobistymi kontaktami z Prymasem Hlondem oraz biskupem pomocniczym Laubitzem unormował, niezwykle wówczas nadwątlone, stosunki państwa z Kościołem.
W 1930 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi przy organizowaniu działu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu”29 kwietnia 1930 ..
Przez kilka miesięcy w 1934 r. sprawował również urząd komisarycznego prezydenta Gniezna.
W 1936 został przeniesiony na stanowisko starosty bydgoskiego. Był to wówczas największy powiat w Polsce, a dodatkową trudność stanowiła liczna mniejszość niemiecka, w której szeregach było wielu sympatyków hitleryzmu, co dało swój wyraz we wrześniu 1939, w chwili wybuchu II wojny światowej, kiedy próba obrony miasta i powiatu napotykała na liczne akty dywersji. Ostatecznie 3 września 1939 po zabezpieczeniu akt starostwa za radą dowództwa garnizonu bydgoskiego, opuścił miasto, udając się w kierunku na Warszawę.