David d’Angers (ur. 12 marca 1788 w Angers, zm. 5 stycznia 1856 w Paryżu) – francuski rzeźbiarz, który przywrócił dziewiętnastowiecznej Francji renesansową tradycję rzeźby odlewanej z metalu.
Autor pomników ważnych postaci narodowych (niekiedy przedstawianych jako akty), popiersi, płaskorzeźb i medalionów. W rysach twarzy portretowanej postaci odtwarzał jej życiowe doświadczenie i cechy charakteru.
Życiorys Wywodził się z ubogiej rodziny. Jako młodzieniec zdecydował się na naukę rzeźby w Paryżu, do czego zniechęcał go ojciec. Przybył do tego miasta w wieku dwudziestu lat i podjął studia w Szkole Sztuk Pięknych u Philippe-Laurenta Rolandsa. Doskonalił tam swój neoklasycystyczny styl, poprzedzający okres romantyczny, który nastąpił w późniejszej działalności artystycznej. W 1815 wykonał model swego pierwszego medalionu przedstawiającego kompozytora operowego, Ferdinanda Hérolda. Potem prowadził badania nad starożytnymi zabytkami w Rzymie, gdzie zapoznał się z twórczością neoklasycystycznego rzeźbiarza, Antonio Canovy. Po pięciu latach powrócił do Paryża w okresie Restauracji Burbonów. Republikańskie poglądy sprawiły, że nie mógł strawić monarchistycznych nastrojów we Francji, wskutek czego wyjechał do Londynu.