Stanisław Schoen-Wolski, ps. „Imek” (ur. 20 stycznia 1930, zm. 21 marca 2005) – polski dziennikarz, publicysta i prezenter telewizyjny, wieloletni wydawca Dziennika Telewizyjnego, w czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik powstania warszawskiego, obok Antoniego Petrykiewicza jeden z najmłodszych kawalerów Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Był synem Jerzego Schoen-Wolskiego i Marii z domu Mausz. Od dzieciństwa zaangażowany w działalność harcerską. W czasie okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną. Od 1943 roku służył w Armii Krajowej.

W 1944 roku w stopniu bombardiera brał udział w powstaniu warszawskim. Walczył w sierpniu jako żołnierz V Obwodu Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej, a następnie od września w 10 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Był strzelcem wyborowym w Grupie Artyleryjskiej „Granat” na Mokotowie.

Wsławił się brawurową akcją, gdy samodzielnie zniszczył granatem ręcznym kluczowe niemieckie stanowisko karabinu maszynowego na rogu ulic Dolnej i Konduktorskiej. Za swój czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Miał wtedy 14 lat.