Zmianie ulega jedynie kształt wydzieleń cementytu.
Uzyskiwanie sferoidytu Sferoidyt może być uzyskany poprzez podgrzewanie mikrostruktury perlitycznej lub bainityczną mikrostruktury do temperaturze poniżej eutektoidalnej przez odpowiednio długi czas (np. około 700 °C pomiędzy 18 a 24 godzin). Zamiast płytek perlitu lub mikrostruktury bainitu, cementyt przekształci się w kulki cząsteczek wbudowanych w osnowę ferrytyczną. Koagulacja jest napędzana przez dodatkową dyfuzją węgla bez zmian w składzie i względnej ilości fazy ferrytu i cementytu. Siłą pędną tej przemiany jest wydzielanie na granicy międzyfazowej α-Fe3C. Kinetyka powstawania sferoidytu nie obowiązuje w przypadku przemiany izotermicznej.
Obróbka plastyczna stali o średniej i wysokiej zawartości węgla oraz mikrostrukturze zawierającej nawet gruboziarnisty perlit może nadal być zbyt trudne do wykonania. Materiał można poddać wyżarzaniu zmiękczającemu w celu uzyskania struktury sferoidytu. Takie stale charakteryzują się dużą plastycznością i dużo łatwiej się obrabiają. Uzyskanie takiej mikrostruktury poprzez obróbkę cieplną może odbyć na się kilka sposobów: nagrzanie materiału do temperatury tuż poniżej eutektoidalnej na układzie żelazo-cementyt.