Julian Jan Radoniewicz (ur. 8 października 1895 w Żmigrodzie Nowym, zm. 1940 w Kalininie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego i nadkomisarz Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Julian Jan Radoniewicz urodził się 8 października 1895 roku w Żmigrodzie Nowym, w rodzinie Jakuba i Marii z Majchów. Od 5 września 1914 roku żołnierz Legionów Polskich, służył w 2 Pułku Piechoty Legionów. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Służył w kolumnie sanitarnej. W 1918 roku był internowany w Huszt, Szeklence i Marmarosz Sziget.
Od 11 listopada 1918 roku do 31 lipca 1936 roku w Wojsku Polskim. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych administracji, w dziale sanitarnym. Jako oficer rezerwy został zatrzymany w służbie czynnej, w 10 batalionie sanitarnym w Przemyślu. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów administracji, w dziale sanitarnymDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 488.. W dalszym ciągu pełnił służbę w 10 batalionie sanitarnym w Przemyślu.