Jedną z trudnych kwestii było utrzymanie w planach inwestycyjnych budującego się od 1973 r. nowego gmachu Opery.

Obok licznych entuzjastów jej stylu kierowania placówką i przyznawanych za to nagród (m.in. Nagroda „BIK-u” 1984), byli też krytycy, którzy zarzucali jej apodyktyczność i skłonności autokratyczne. W marcu 1990 r. złożyła rezygnację z funkcji dyrektora Opery.

Następnie pracowała jako wykładowca w Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W 1999 r. została dziekanem Wydziału Dyrygentury Chóralnej i Edukacji Muzycznej tej uczelni. Współpracowała z wieloma wydawnictwami i czasopismami w regionie („Pomorze”, „Fakty i Myśli”, „Gazeta Pomorska”, „Rocznik Kulturalny Pomorza i Kujaw”, „Promocje Pomorskie”, „Bydgoski Informator Kulturalny”). W 1996 r. wydała książkę Z dziejów opery w Bydgoszczy 1956–1994; jest także autorką szeregu artykułów dotyczących bydgoskiej kultury muzycznej.

W r. 1985 odznaczona Medalem 40-Lecia PRL

1 października 2005 r.