Lata 70. wzbogaciły jej dorobek artystyczny o kolejne znaczące dokonania jak: Pamina w „Czarodziejskim flecie” W.A. Mozarta, Elżbieta Valois w „Don Carlosie” G. Verdiego (1972), Santuzza w „Rycerskości wieśniaczej” P. Mascagniego (1974), Leonora w „Trubadurze” G. Verdiego (1974), „Pajace” R. Leoncavallo (1974), Jarosławna w „Kniaziu Igorze” A. Borodina (1976), Hanna w „Strasznym Dworze” S. Moniuszki (1976), Senta w „Holendrze tułaczu” R. Wagnera (1977), Musetta „Cyganerii” G. Pucciniego (1978), Manon Lescout w operze J. Masseneta, Hrabina Almaviva w „Weselu Figara” W.A. Mozarta i Halka w operze S. Moniuszki (1981) – śpiewana w 25-lecie powstania sceny.

Występowała także jako czołowa solistka w operetkowym kanonie. Była poza debiutancką Rozalindą z „Zemsty nietoperza” J. Straussa (1962), także tytułową a cnotliwą Zuzanną w operetce J. Gilberta (1965), Walentyną w „Wesołej wdówce” F. Lehára (1966), Sylvią Varescu w „Księżniczce czardasza” I. Kálmána (1968), Lizą w „Krainie uśmiechu” F. Lehára (1970 i 1978). Jej ostatnią operetkową premierą była „Zemsta nietoperza” (1982).