Został tam zaprzysiężony i zdobył podstawowe wyszkolenie wojskowe.
Od 1 stycznia do 27 sierpnia 1939 był uczniem Szkoły Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna w Warszawie (eskadra szkolna podchorążych rezerwy), w której szkolono absolwentów politechnik, aby stworzyć kadrę rezerwy. Wykładali w niej naukowcy z Politechniki Warszawskiej. Szkoła posiadała dobrze przygotowane pracownie warsztaty i laboratoria* .
Młody inżynier uzyskał tam stopień sierżanta podchorążego. Specjalizował się w konstrukcji silników i płatowców. Po ukończeniu kursu podchorążych w Warszawie (z bardzo dobrą lokatą) otrzymał przydział do 6 pułku lotniczego we Lwowie. W tym samym roku zawarł związek małżeński z Ireną Bryniarską. Wybuch wojny rozdzielił ich na długie lata.
17 września wkroczyły do Lwowa wojska sowieckie. Irena Szewczuk została aresztowana i wywieziona do Kazachstanu, a jej mąż, który brał udział w ewakuacji parku lotniczego, przekroczył granicę rumuńską w Serafińcach. Polacy różnymi drogami starali się przedostać do Francji. Stanisław Szewczuk 4 października dotarł do Bukaresztu, gdzie przy ambasadzie polskiej działała komórka ewakuacji techników do Francji i Anglii. Po otrzymaniu wiz, wyjechał przez Jugosławię, Grecję do Francji, do której dotarł 4 listopada.